بی تو طوفان زده دشت جنونم ...

                                                           

 بی تو طوفانزده دشت جنونم ...

صید افتاده به خونم

توچه جان میگذری ز اندوه درونم ...

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی 

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطرهای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تولغزید نگاهم

تو ندیدی نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی ...

چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم

گویی یا زلزله آمد یا خانه فرو ریخت سر من ...

بی تو من در همه ی این شهر غریبم ...

بی تو کس نشنود از این دل بشکسه صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی     تو همه شعرو سروری

چون گریزی زه بر من که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل با تو هرگز نستبزم

منو یک لحظه جدایی نتوانم نتوانم

...............بی تو من زنده نمونم . . .